BCKN

Een emmer loopt soms over

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Wed, 25 Feb 2026 11:48:14 +0100

Ik merk dat ik de laatste tijd sneller emotioneel ben en dat geef ik niet graag toe.

Een paar weken geleden ben ik gecrasht. Gelukkig tijdens het thuiswerken. Ik was het overzicht kwijt, de structuur. Alles werd te veel tegelijk. Ik had het gevoel dat ik mijn hoofd niet meer boven water kon houden.

Gelukkig heb ik dan mensen rond mij. Thuis én op het werk. Het doet deugd om te merken dat je een sociaal vangnet hebt.

Eén zin van mezelf is toen blijven hangen:

“Ook al is alles positief verlopen en heb ik het best mogelijke scenario, die figuurlijke emmer zit wel al halfvol.”

Ik begin niet van nul, de emmer zit gewoon sneller vol. Ik merk het bij nieuwsberichten. Social media. Gesprekken. Zo’n traject, hoe positief ook, kruipt toch meer in je kleren dan je denkt. Meer dan ik zou willen.

Achteraf gezien had ik misschien meer tijd voor mezelf moeten nemen en niet drie weken na de operatie weer beginnen werken.

Soms loopt een emmer gewoon over én daar is niets mis mee.

– You fall, you get up. You never let up!

Voor drie maanden goedgekeurd

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Fri, 16 Jan 2026 10:48:14 +0100

De eerste controle na de operatie blijft toch spannend. Tot nu toe waren de dokter en patholoog positief, maar na zo’n scan ben je toch pas echt gerustgesteld.

Het verslag

In het verslag stonden twee conclusies. De eertse was goed; geen tekenen van metastasen of adenopathieën. De tweede conclusie deed me toch even schrikken. Er zou een hypodense nodule gelegen zijn ter hoogte van de partiële nefrectomie. Mogelijk een oud hematoom maar een onderliggende residuele tumor valt moeilijk uit te sluiten. Stress!

De consultatie

Met een bang hartje ging ik woensdag dan ook naar de uroloog. Gelukkig werd ik heel snel gerustgesteld. De nodule zit exact op de plek van de hechtingen. Als er daar nog tumorweefsel had gezeten, was dat tijdens de operatie meteen duidelijk geworden.

Goedgekeurd

Verder was de scan volledig in orde. Resultaat: Voor drie maanden goedgekeurd! 🥳

– You fall, you get up. You never let up!

Tussen scan en consult

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Tue, 13 Jan 2026 11:48:14 +0100

De tijd tussen scan en consult
Een gevoel van onrust en ongeduld
Eén zin, zoveel mogelijkheden
Waarom er aandacht aan besteden
We zien morgen wel hoe de uroloog het verslag onthult

Toch nog last

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Mon, 29 Dec 2025 11:48:14 +0100

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier nog eens met een update kwam. Ondertussen zijn we meer dan twee maanden na de operatie en heb ik de resultaten van de patholoog ontvangen. Dat gebeurde via een Chinees-aanvoelend verslag, met als conclusie dat de tumor heldercellig is. Oftewel: Het CNA profiel (aangetoond door middel van LPS) is meest suggestief voor een heldercellig renaal cel carcinoom. Wat dit nu precies betekent voor mij, moet nog uitgelegd worden. Dat zal vermoedelijk gebeuren bij de eerste controle in januari.

Naast dit positief nieuws voel ik me over het algemeen ook positief. Behalve wanneer er toch weer een zeurende “pijn” opspeelt aan mijn linkerzij. Een verkeerde houding tijdens het slapen, een foute draai overdag… soms blijft dat gevoel een hele tijd aanwezig en soms ook helemaal niet. Het maakt dat het positieve gevoel constant wordt aangevallen. Ondertussen kijk ik met veel stress vooruit naar de eerste controle. Hardlopen durf ik voorlopig ook nog niet.

Dat maakt dat de feestdagen niet altijd fijn zijn.

– You fall, you get up. You never let up!

Weer aan het werk

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Sat, 15 Nov 2025 11:48:14 +0100

Sinds deze week ben ik opnieuw aan het werk. Achteraf gezien was dat perfect getimed, door de brug- en feestdag was het maar een halve week. Ideaal om rustig weer op gang te komen.

Operatie afgesloten

Woensdag moest ik nog eens op controle bij de uroloog voor de wonde. Alles geneest mooi. Wat eerst een gat in mijn buik was, is nu niet meer dan een klein putje. Ik hoef pas in januari terug op controle. Dat geeft een gerust gevoel, we zitten op de goede weg. Het onderzoek naar welk type tumor het nu precies is, loopt nog. Maar dat verandert niets aan de opvolging. Gewoon wachten op het resultaat van UZ Leuven.

Opvolging

De behandeling zelf is achter de rug en nu start de opvolging. Binnen drie maanden staat de eerste CT-scan met contrast op de planning. Hoe het schema er daarna uitziet, weten we nog niet. Dat wordt één van de eerste vragen voor januari. Net als het erfelijkheidsonderzoek. De uroloog raadde het aan, maar er is nog niets concreet vastgelegd.

Nu eerst verder herstellen, genieten van Emiel zijn verjaardag en de feestdagen die eraan komen.

– You fall, you get up. You never let up!

De wondere wereld van de thuisverpleging

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Mon, 10 Nov 2025 09:48:14 +0100

Afgelopen dagen voelde ik me precies abonnee op een soort verrassingsdienst.

Dinsdagochtend moest ik weer langs de dokter. Gewoon om de wonde te laten bekijken. Daarom had ik met de thuisverpleging afgesproken dat ze die ochtend niet hoefden langs te komen, de dokter zou alles doen. Om 9u30 ging de deurbel. Jawel: de thuisverpleging.

Woensdagavond kwam er dan weer niemand opdagen. Rond 21u gebeld met de vraag of er nog iemand zou langskomen. “Ik ga het navragen,” zei ze. Ik heb daarna niets meer gehoord.

Een “speciaal” weekend

En zo begon een speciaal weekend. Zondagochtend kon ik niet verzorgd worden en zaterdagavond was ook moeilijk. In overleg spraken we af dat ze zo laat mogelijk op de ochtend zouden langskomen, ergens rond de middag. Op zondag zou er dan ‘s avonds iemand passeren.

Zaterdagochtend, twintig voor tien: de verpleging stond al aan de deur. De eerste aanpassing van het weekend liep meteen fout. Dat beloofde. Gelukkig zijn ze flexibel en zijn ze vroeg op de avond opnieuw langsgekomen om me dan te verzorgen.

Zondagochtend hadden we een familie-uitstap en waren we dus niet thuis. Op een bepaald moment kreeg ik telefoon van, uiteraard, de thuisverpleging. Ze stonden aan mijn deur om me te verzorgen. Kort en vriendelijk uitgelegd dat er andere afspraken waren gemaakt. Geen probleem, zei ze, er zou ’s avonds iemand langskomen. Half acht. Nog niemand geweest. Na het voorval van woensdag begon ik toch ongerust te worden. Dus opnieuw gebeld. Na wat navragen bleek onze ongerustheid terecht: er was niemand ingepland. Als we zelf geen actie hadden ondernomen, was er gewoon niemand langsgekomen.

Kraslotjes

Het voelt momenteel alsof je elke dag een nieuw kraslotje krijgt: Het blijft een verrassing of er iemand tevoorschijn komt. Hopelijk wordt het de komende dagen wat consistenter, dat zou al veel rust geven.

Ik schrijf dit trouwens met alle begrip voor het beroep en de moeilijkheden die er zijn. Onvoorziene omstandigheden zijn er altijd, denk maar aan de werken op de ring van Antwerpen en de bijkomende files. Het enige dat me stoort is dat afspraken, die altijd samen gemaakt werden, niet nagekomen of opgevolgd worden.

Three Steps Forward

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Sat, 01 Nov 2025 09:48:14 +0100

… two steps back. Of zo voelt het toch.

Eerst het goede nieuws: De tumor is kwaadaardig, maar vermoedelijk gaat het om heldercellig niercelkanker. De tumor is nog doorgestuurd naar UZ Leuven om dat te bevestigen, maar voorlopig lijkt het dus op de “beste” variant van de kwaadaardige soorten. Heldercellig niercelkanker heeft een levensverwachting na tien jaar van 92%. Hopelijk heeft de patholoog het dus bij het rechte eind.

Twee stappen terug?

Kort gezegd; er zit een wiek in mijn buik. Na het verwijderen van de nietjes (draadjes) kwam er nog wat wondvocht uit de wonde. Hierdoor heb ik nu een wiek in die wonde om alles proper te houden. Een extra gevolg hiervan is dat er twee keer per dag een verpleegster over de vloer komt om alles te verzorgen. En zo voelt mijn huis plots wat meer als een ziekenhuis en voel ik mij opgesloten. In de voormiddag kunnen ze komen tussen 7u en 13u30 en ‘s avonds van 17u tot 22u.

De vrijheid waar ik naar uitkeek als de nietjes eruit gingen is dus vervangen door thuisverpleging.

#blog/personal

Een week na de operatie

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Tue, 28 Oct 2025 07:50:59 +0100

We zijn intussen een week verder en stilaan begint alles wat beter te gaan. Al steekt nu de spanning weer de kop op, met de afspraak bij de uroloog en de resultaten van het onderzoek die eraan komen.

Hoe was de afgelopen week?

De week begon uiteraard in het ziekenhuis. Elke dag ging het wel wat beter, al voelde dat op het moment zelf niet zo. Slechte mobiliteit. Een blaassonde, een bleek en een baxter hielpen niet om heel beweeglijk te zijn, om niet te spreken van de pijn in de buikspieren. Eerst ging de blaassonde eruit, daarna de baxter en als laatste de bleek. Elke stap gat wat meer vrijheid terug, al bleef bewegen best lastig.

Op donderdag mocht ik dan eindelijk naar huis. En dat voelde goed… voor even. Daar kreeg ik weer een reality check. Ik had gedacht dat alles ineens veel vlotter zou gaan wat dus niet het geval was. De opgeblazen buik speelde me serieus parten.

Vermoeiend

Van een simpel middagmaal tot 200 meter wandelen. Alles is vermoeiend. Telkens als ik iets wil doen moet ik daarna rusten en vaak val ik dan ook nog in slaap. Ik weet dat ik naar mijn lichaam moet luisteren en de rust moet nemen die nodig is maar da’s vermoeiend! Mentaal dan.

En hoe is’t?

De vraag die ik het vaakst hoor de laatste dagen. En vergis je niet, ik apprecieer dat oprecht. Ik recycleer ondertussen wel mijn antwoorden. Vermoeiend, weet je nog.

Dus hoe is het nu eigenlijk: Beter en beter. Niezen en hoesten doen nog pijn, en ik ben snel moe. Maar de paracetamol (drie à vier keer per dag één gram) doet goed zijn werk.

The Day after Yesterday

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Tue, 21 Oct 2025 07:50:59 +0200

De operatie is goed verlopen; niersparend, zoals gehoopt. Tot nu toe lijkt alles rustig te verlopen, weinig lekkage, geen gekke dingen.

Vlak voor de operatie heb ik nog goed kunnen lachen met de uroloog en de anesthesist. Zo’n moment waarop je beseft dat een beetje humor wonderen doet, zelfs als je daar ligt in dat belachelijke operatiehemd.

Nu is het vooral bekomen. Rust, wat pijn, wat dankbaarheid. Eén stap tegelijk.

The Day before Tomorrow

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Sun, 19 Oct 2025 07:50:59 +0200

De laatste dag voor mijn operatie, en de zenuwen schieten hier in huis alle kanten uit. Bij iedereen. Emoties komen en gaan zoals ze willen. Soms boos of verdrietig om het minste, en even goed lachen om iets kleins.

In de namiddag gaat Emiel naar de jeugdbeweging terwijl Kristl nog op ’t school gaat werken. Ik blijf thuis om me klaar te maken en wat te proberen ontspannen; de muren oplopen, de seconden tellen, en waarschijnlijk ook wat voetbal kijken.

’t Mag nu stilaan morgen zijn.

Laatste werkdag

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Fri, 17 Oct 2025 07:50:59 +0200

Vandaag was mijn laatste werkdag voor de operatie. De laatste dingen afgewerkt, wat doorgegeven, en dat was het dan. In principe zou ik er binnen twee weken alweer staan, dus je kunt het een beetje zien als een extra vakantie. Alleen slaap ik met een vreemde op de kamer, en zullen er geen zwembad en cocktails aan te pas komen.

Dit weekend wordt nog een serieuze horde om te nemen. De tijd zal wel weer zijn kuren hebben: momenten dat alles vooruit vliegt, en momenten dat het precies niet vooruit wil gaan.

Heen en weer

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Wed, 15 Oct 2025 07:50:59 +0200

De ene dag is de andere niet. Zoveel is duidelijk.

Vandaag was een mindere dag, mentaal dan.
Waarom? Geen idee. De fysieke pijn in m’n zij blijft hetzelfde en is best draaglijk, maar in mijn hoofd ging het alle kanten op. Van links naar rechts, van boven naar onder… yep cliché, een echte rollercoaster!

Je stelt jezelf de domste vragen. Je hebt geen antwoorden. En dan begin je te zoeken naar verklaringen die er niet zijn. Waarom ik er vroeg bij ben? Waarom anderen brute pech hebben? En voor je het weet, voel je je schuldig omdat je “geluk” hebt. Alsof je niet dankbaar genoeg bent.

En dan zet ik muziek op. Hard. Metal. De enige afleiding die werkt.

You fall, you get up, you never let up.
-
f*ck cancer

Wat een week!

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Thu, 02 Oct 2025 11:50:59 +0200

Het is nu ongeveer een week geleden dat het resultaat van de CT-scan begon door te dringen. Verdacht voor RCC. Nierkanker.

Pas op donderdag werd de diagnose officieel, al zei het telefoontje van woensdagavond genoeg. Wanneer een specialist je om 22u belt om te zeggen dat hij er niet gelukkig van wordt en dat je dringend verder moet naar urologie, weet je eigenlijk al hoe laat het is.

Sneltrein

Plots ging het snel. Donderdagochtend heb ik toestemming gegeven om mijn dossier door te sturen binnen ZAS Augustinus, en tegen de middag hadden zowel de uroloog als de oncoloog alles bekeken.

Een extra MRI bleek niet nodig. Alles was duidelijk: nierkanker. Er moet geopereerd worden, maar het goede nieuws is dat het niersparend kan — de nier blijft dus grotendeels behouden.

Vrijdag heb ik kort met de uroloog gesproken om alles praktisch vast te leggen: een CT-scan van de thorax, een eerste consult en daarna de ingreep.

Woensdag en donderdag

Woensdag stond de CT-scan van de thorax op de planning, samen met nog een bloedafname. Blijkbaar was er al een volledig bloedonderzoek gebeurd, maar goed — nog eens prikken dus. De vampieren blijven bezig 😄

Het resultaat: geen uitzaaiingen in de longen. 🥳

Donderdag was mijn eerste consult bij de uroloog. Een spannend moment, met een hoofd vol vragen.

Ik ging buiten met veel antwoorden, én vooral met een positief beeld voor de toekomst. 💪🏻

Nierkanker

stefan@bckn.be (Stefan Bocken) — Tue, 30 Sep 2025 07:50:59 +0200

Soms valt een woord dat je niet zag aankomen. Bij mij was dat “nierkanker”.

Eind september kwam het aan het licht na een CT-scan van de buik. In eerste instantie was het “verdacht voor RCC”, maar intussen is de diagnose officieel: nierkanker in de linkernier.

De CT-scan kwam er na klachten in mijn buik. Constipatie, pijn in de rug en zij. Achteraf bleek het dus niets met mijn darmen te maken hebben maar met de nieren.

De komende weken volgen nog wat onderzoeken en daarna een operatie. Het goede nieuws is dat het niersparend kan, dus de volledige nier hoeft niet weg.

Hoe ik me daarbij voel, daar kom ik later nog op terug. Voor nu wil ik vooral duidelijkheid geven over wat er speelt en waarom sommige dingen — zoals trainingen of plannen — even op pauze staan.

De updates die volgen zullen niet allemaal zwaar zijn. Sommige dagen zijn gewoon dagen. Andere iets minder. En dat is oké.