Een jaar later

Ondertussen zijn we een jaar verder. Het grote K-woord is geen dagelijkse kost meer, enkel een vieze herinnering. Hopelijk blijft dat ook zo. De drie controles verliepen allemaal vlot en zonder al te veel stress. De blik ging vooruit en het leven kabbelde rustig verder. Genieten van een leuke vakantie in Denemarken, Emiel verder zien groeien tot die prachtige tiener, samen uitkijken naar dat laatste jaar in de basisschool, ontdekken wat het middelbaar brengt…

En toen kwamen eind september en begin oktober. De herinneringen, de gedachten. Ineens voelde ik alles terug, harder dan ik had verwacht. Een irrationele angst voor de volgende controle in november overviel me en vooruitkijken werd weer wat moeilijker. Emoties vliegen ondertussen alle kanten op en die ene datum staat in het vet in de kalender.

Het aftellen begint nu wat vroeger en ik vrees dat ik die F5-toets na de scan ga stukklikken.