Ik merk dat ik de laatste tijd sneller emotioneel ben en dat geef ik niet graag toe.
Een paar weken geleden ben ik gecrasht. Gelukkig tijdens het thuiswerken. Ik was het overzicht kwijt, de structuur. Alles werd te veel tegelijk. Ik had het gevoel dat ik mijn hoofd niet meer boven water kon houden.
Gelukkig heb ik dan mensen rond mij. Thuis én op het werk. Het doet deugd om te merken dat je een sociaal vangnet hebt.
De eerste controle na de operatie blijft toch spannend. Tot nu toe waren de dokter en patholoog positief, maar na zo’n scan ben je toch pas echt gerustgesteld.
In het verslag stonden twee conclusies. De eertse was goed; geen tekenen van metastasen of adenopathieën. De tweede conclusie deed me toch even schrikken. Er zou een hypodense nodule gelegen zijn ter hoogte van de partiële nefrectomie. Mogelijk een oud hematoom maar een onderliggende residuele tumor valt moeilijk uit te sluiten. Stress!
De tijd tussen scan en consult
Een gevoel van onrust en ongeduld
Eén zin, zoveel mogelijkheden
Waarom er aandacht aan besteden
We zien morgen wel hoe de uroloog het verslag onthult
Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier nog eens met een update kwam. Ondertussen zijn we meer dan twee maanden na de operatie en heb ik de resultaten van de patholoog ontvangen. Dat gebeurde via een Chinees-aanvoelend verslag, met als conclusie dat de tumor heldercellig is. Oftewel: Het CNA profiel (aangetoond door middel van LPS) is meest suggestief voor een heldercellig renaal cel carcinoom. Wat dit nu precies betekent voor mij, moet nog uitgelegd worden. Dat zal vermoedelijk gebeuren bij de eerste controle in januari.
Sinds deze week ben ik opnieuw aan het werk. Achteraf gezien was dat perfect getimed, door de brug- en feestdag was het maar een halve week. Ideaal om rustig weer op gang te komen.
Woensdag moest ik nog eens op controle bij de uroloog voor de wonde. Alles geneest mooi. Wat eerst een gat in mijn buik was, is nu niet meer dan een klein putje. Ik hoef pas in januari terug op controle. Dat geeft een gerust gevoel, we zitten op de goede weg. Het onderzoek naar welk type tumor het nu precies is, loopt nog. Maar dat verandert niets aan de opvolging. Gewoon wachten op het resultaat van UZ Leuven.
Afgelopen dagen voelde ik me precies abonnee op een soort verrassingsdienst.
Dinsdagochtend moest ik weer langs de dokter. Gewoon om de wonde te laten bekijken. Daarom had ik met de thuisverpleging afgesproken dat ze die ochtend niet hoefden langs te komen, de dokter zou alles doen. Om 9u30 ging de deurbel. Jawel: de thuisverpleging.
Woensdagavond kwam er dan weer niemand opdagen. Rond 21u gebeld met de vraag of er nog iemand zou langskomen. “Ik ga het navragen,” zei ze. Ik heb daarna niets meer gehoord.
… two steps back. Of zo voelt het toch.
Eerst het goede nieuws: De tumor is kwaadaardig, maar vermoedelijk gaat het om heldercellig niercelkanker. De tumor is nog doorgestuurd naar UZ Leuven om dat te bevestigen, maar voorlopig lijkt het dus op de “beste” variant van de kwaadaardige soorten. Heldercellig niercelkanker heeft een levensverwachting na tien jaar van 92%. Hopelijk heeft de patholoog het dus bij het rechte eind.
Kort gezegd; er zit een wiek in mijn buik. Na het verwijderen van de nietjes (draadjes) kwam er nog wat wondvocht uit de wonde. Hierdoor heb ik nu een wiek in die wonde om alles proper te houden. Een extra gevolg hiervan is dat er twee keer per dag een verpleegster over de vloer komt om alles te verzorgen. En zo voelt mijn huis plots wat meer als een ziekenhuis en voel ik mij opgesloten. In de voormiddag kunnen ze komen tussen 7u en 13u30 en ‘s avonds van 17u tot 22u.
We zijn intussen een week verder en stilaan begint alles wat beter te gaan. Al steekt nu de spanning weer de kop op, met de afspraak bij de uroloog en de resultaten van het onderzoek die eraan komen.
De week begon uiteraard in het ziekenhuis. Elke dag ging het wel wat beter, al voelde dat op het moment zelf niet zo. Slechte mobiliteit. Een blaassonde, een bleek en een baxter hielpen niet om heel beweeglijk te zijn, om niet te spreken van de pijn in de buikspieren. Eerst ging de blaassonde eruit, daarna de baxter en als laatste de bleek. Elke stap gat wat meer vrijheid terug, al bleef bewegen best lastig.
De operatie is goed verlopen; niersparend, zoals gehoopt. Tot nu toe lijkt alles rustig te verlopen, weinig lekkage, geen gekke dingen.
Vlak voor de operatie heb ik nog goed kunnen lachen met de uroloog en de anesthesist. Zo’n moment waarop je beseft dat een beetje humor wonderen doet, zelfs als je daar ligt in dat belachelijke operatiehemd.
Nu is het vooral bekomen. Rust, wat pijn, wat dankbaarheid. Eén stap tegelijk.
De laatste dag voor mijn operatie, en de zenuwen schieten hier in huis alle kanten uit. Bij iedereen. Emoties komen en gaan zoals ze willen. Soms boos of verdrietig om het minste, en even goed lachen om iets kleins.
In de namiddag gaat Emiel naar de jeugdbeweging terwijl Kristl nog op ’t school gaat werken. Ik blijf thuis om me klaar te maken en wat te proberen ontspannen; de muren oplopen, de seconden tellen, en waarschijnlijk ook wat voetbal kijken.